mag ik Google wave uitproberen. Al eerder schreef ik een bericht over de mogelijkheden die Google Wave biedt. Uiteraard had ik me direct aangemeld.

En eindelijk, vandaag heb ik toegang gekregen. Google Wave werkt eigenlijk alleen in de eigen Google Chrome browser. Maar gelukkig kon ik ook automatisch een Chrome plugin in Internet Explorer installeren.

Nu is alleen waven niet zo leuk, dus ik hoor graag wie van jullie ook al een Google Wave account heeft. Verder heb ik ook nog 8 uitnodigingen gekregen van Google. Dus als je Google Wave nog niet hebt en je wilt het wel uitproberen, laat me dat dan weten en vertel waarom juist jij. De 8 eerste of beste krijgen dan van mij een uitnodiging!

Voor mij een fantastisch boek. Waarin het principe van “Gratis” eens niet bekeken wordt vanuit een moreel of politiek standpunt maar vanuit pure economische observaties, wetten en principes. En dat geldt voor zowel het Internet tijdperk als daarvoor. En zowel voor Google als voor piraterij op muziekgebied. Ik heb eerst het gratis luisterboek en de gratis pdf aangeschaft. Maar na een paar uur luisteren in de auto toch ook het paperback boek gekocht.

Met talloze voorbeelden, waarvan sommige teruggaan tot de 19e eeuw geeft Chris Anderson aan dat er verschillende valide business modellen zijn waarbij “gratis” een rol speelt. In principe is daarvoor Internet niet noodzakelijk, maar wel handig. Bij een groot aantal “gratis” business modellen is het namelijk van belang dat de marginale kosten vrijwel nul zijn. Of zoals Chris Anderson stelt: “Too cheap to measure”.

Voor ons is natuurlijk van belang, welke gratis busienssmodellen er mogelijk zijn waarbij leren een rol speelt.

Hieronder al een paar:

• Gratis studiemateriaal van MIT (USA), Open University UK, Open Universiteit Nederland, terwijl je voor de colleges wel moet betalen
• Gratis leeromgevingen zoals Moodle en Sakai; waarbij je in het algemeen voor diensten moet betalen.

Wie heeft er nog een goede toevoeging?

In the rapid e-learning blog geeft Tom Kuhlman een aantal tips voor het opzetten van een e-learning scenario.

Aan de basis staat het 3-C model: Challenge -> Choice -> Consequence.

De Challenge kan variëren van een eenvoudige vraag tot een uitgebreide case-study. De Choice bevat de keuzes die de deelnemer kan maken. Dat kan wederom variëren van een eenvoudige meerkeuzevraag tot een essay of een forumpost. De Consequence bevat de feedback die het gevolg is van de gemaakte keuze.

Zo kun je door een simpele basisvorm een aantal keer te herhalen een complexe branch structuur maken. De Les-module van Moodle biedt hiervoor uitgekiende mogelijkheden.

Maar ook voor meer fuzzy onderwerpen kun je deze basisstructuur gebruiken. Je kunt dan de case presenteren als vraag in een forum, eventueel met ahtergrondinformatie en de verschillende deelnemers laten antwoorden en op elkaar laten reageren. Je kunt extra challenges inbouwen door tussenvragen in het forum of door deelnemers aan te moedigen om een bepaald idee verder uit te werken. Op deze manier creeer je op basis van hetzelfde model een online groepsdiscussie. Ook deze vorm is overigens goed in Moodle te implementeren.

Zojuist heb ik dit inspirerende boek van Jeff Jarvis gelezen. Hij analyseert hierin wat organisaties in diverse bedrijfstakken zouden moeten doen in het Web 2.0 tijdperk. Uitgangspunt is de simpele vraag “Wat zou Google doen, als ze in deze bedrijfstak zat?”

Hieruit blijkt dat er ongeacht de bedrijfstak een aantal universeel geldende principes zijn:

1. Doe wat je het beste kunt en link naar de rest. Ook in de traditionele management theorieën komt dit al naar voren. Specialiseer je in waar je goed in bent en besteed de rest uit. Alleen is dat online natuurlijk veel makkelijker en effectiever in te richten.
2. Wees onderdeel van een netwerk, wees een platform. Denk gedecentraliseerd en wees zo transparant mogelijk. Veel organisaties denken vanuit hun homepage en hebben een hekel aan het zogenaamde dieplinken. Als je vanuit de gebruiker denkt gaat het erom hoe de gebruiker jouw diensten zo effectief mogelijk kan gebruiken en niet hoe jij dat gebruik in gedachte had. Een massa aan gebruikers is namelijk veel creatiever dan jijzelf en versterkt daarmee de kracht van jouw diensten. Bij Google zie je dat sterk aan Google maps; Uiteraard is dit zelfstandig te gebruiken, maar door via een goede API het linken naar maps en het gebruik van mash-ups kunnen de maps in allerhande applicaties worden geïntegreerd en zo op heel veel plaatsen waarde toevoegen. Ook onze buienradar.nl werkt eigenlijk zo.
3. Onttrek een minimum aan waarde aan het netwerk, zodat het netwerk tot maximale grootte en waarde kan groeien. Hierdoor kunnen de kosten in verhouding tot de waarde van het netwerk laag blijven en krijgen concurrenten nauwelijks kans. Hierop is ook één van de uitspraken van Jarvis van toepassing: “klein is het nieuwe groot”. Door genoegen te nemen met heel veel keer een kleine marge groeit het netwerk sterk en daarmee dus de waarde.

 Uit het voorgaande blijkt ook dat “gratis” wel degelijk een business model is. Wat niet wil zeggen dat je alles gratis moet weggeven, maar wel dat je gratis kunt gebruiken om het netwerk tot maximale grootte en waarde  te laten groeien. Bij Google kan iedereen bijvoorbeeld gratis zoeken, e-mailen en documenten opslaan. Het netwerk dat hiermee gecreëerd wordt is vervolgens een ideaal platform voor – betaalde – advertenties.

Ik vond overigens het hoofdstuk over vrij toegankelijk onderwijs in  “De Google Universiteit” nog wat mager. Misschien komt dat juist doordat ik in dit veld werkzaam ben, maar dat stuk mag nog wel wat uitgewerkt worden. Er staat natuurlijk al heel veel gratis kennis, gegevens en kant en klaar onderwijsmateriaal op Internet; vooral in het Engels natuurlijk. Maar ik zie nog weinig dat docenten en vakgroepen dat materiaal als basis nemen voor een les, opleiding of curriculum. Als je bij het ontwerpen van een les of opleiding als principe hanteert om zo veel mogelijk gratis beschikbaar materiaal te integreren tot een verantwoorde opleiding, dan kan die opleiding voor de studenten veel goedkoper en vaak zelfs gratis zijn. 

Ik ben benieuwd wie er voorbeelden heeft van docenten of instellingen die al op deze manier werken!

Een interactieve online les bevat in het algemeen ook een instructie- of informatiedeel. Vaak wordt hiervoor gewoon tekst gebruikt met af en toe een afbeelding. Maar gelukkig staat het web ook vol met goed educatief videomateriaal.

Door zijn intesiteit houdt video makkelijk je aandacht vast. Bovendien kan een video makkelijk ingebed worden in een lespagina van bijvoorbeeld Moodle.

Hieronder zie je een voorbeeld van een video waarin een Neutrofiel (een soort witte bloedcel) een bacterie opjaagt. De overeenkomst met het spel Pacman is treffend!

Fast Tube by Casper

Meer goede educatieve video’s vind je op Wired Science: Biologie, Natuurkunde en Scheikunde. Op TeacherTube.com vind je heel veel video’s, maar wel van wisselende kwaliteit.

Goede Nederlandstalige video’s zijn te vinden op SchoolTV.

Als je ook andere goede educatieve video’s kent die in online lessen zijn te gebruiken, laat dan eens een reactie achter met een link. Bij voorbaat dank.

Wellicht kennen jullie het OpenLearn programma van de Engelse Open Universiteit al? Onder deze naam biedt de OU UK een innovatief (en gratis) online programma, waaronder de grootste Moodle site van de wereld. Inmiddels bevat deze site al meer dan 400 cursussen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Je kunt kiezen om de content te bekijken, maar je kunt ook actief deelnemen aan de lessen en groepsdiscussies. Naast LearningSpace is er ook de LabSpace waarin je gezamenlijk met anderen allerlei resources en tools kunt uitproberen, aanpassen en beoordelen.

Aan het einde van 2009 voegt de OU UK hier een nieuw en zeer innovatief  leerplatform aan toe. Dit heet SocialLearn. Je kunt HIER nu al de beta versie uitproberen aan de hand van het onderwerp “Climate Change”.

Ik ben benieuwd wat je ervan vindt!

Na Web 2.0 en e-learning 2.0 mogen we eind 2009 (of begin 2010) ook Moodle 2.0 verwachten. Uiteraard is nu nog niet precies bekend wat deze belangrijke release van Moodle precies gaat inhouden.
Twee belangrijke zaken zijn in ieder geval:

• De koppelbaarheid met andere systemen – dit kunnen uiteraard Moodle systemen zijn, maar bijvoorbeeld ook een portfolio systeem. Moodle 2.0 levert ook een verzameling webservices waarmee Moodle functies vanuit andere applicaties kunnen worden aangeroepen. Mogelijkheden die je nu ook bij de bekende Sociale netwerksites ziet, zoals Facebook of Twitter.
• Zogenaamde “conditional activities” – dit betekent dat gedetailleerd is in te stellen dat “je activiteit A moet doen voordat je activiteit B mag doen”. Hiermee is dus de mogelijkheid voor de cursusontwerper om de les te structureren veel groter geworden. Enerzijds doet dit een beetje af aan één van de principes achter Moodle: “de student kiest zelf“.Anderzijds ziet de student nu vaak bij grotere of complexere cursussen door de bomen het bos niet meer. Je kunt dan vanaf Moodle 2.0 beginnen met cursusonderdelen gedoseerd aan te bieden zodat de student duidelijkheid heeft in het begin en dan langzamerhand de student meer ruimte geven.

Op de DEMOSITE van Moodleman vind je een sneak preview waarmee je met name de mogelijkheid van de “Conditional activities’ kunt uitproberen. Je moet wel even een account aanmaken.

Laat hier eens weten wat je ervan vindt?

In zijn Rapid eLearning blog geeft Tom Kuhlmann een aantal ideeën om Twitter te gebruiken in een e-learning cursus.

Het essentiële verschil tussen Twitter en andere blogging tools is dat het bij Twitter gaat om Micro blogging, dus korte laagdrempelige berichten waarvoor je niet perse een PC hoeft te gebruiken. Een mobiele telefoon is meer dan voldoende. Hierdoor kunnen de cursisten na de cursus of tussen online sessies in actief of passief van Twitter gebruik maken.

 Een aantal ideeën zijn:

• Tips van de docent of expert na afloop van de cursus. Dit kunnen pro-actieve tips zijn, maar ook antwoorden of specifieke vragen tussendoor van ex-cursisten. Dus op dezelfde manier als je ook een forum zou kunnen gebruiken in bijvoorbeeld een Moodle cursus. Maar nu dus tijdens het werk en zonder PC.
• Praktijkervaringen laten melden door cursisten. Tussen hun werk door kunnen ze hun ervaringen met het geleerde Twitteren. het is dan natuurlijk handig om de leden van de cursusgrope elkaar te laten Followen op Twitter. In de cursusomgeving kun je dan weer laten reflecteren op de Twitterstream.
• Maak een fake Twitterstream van bijvoorbeeld een historisch figuur (bij een geschiedenisles) of een bewoner van een bepaald land (bij een taalcursus)
• Betrek de Twitterstream van bekende veelTwitteraars in de cursus die een relatie hebben met het cursusonderwerp. Hiervoor zijn bijvoorbeeld Twitterstreams van politici goed te gebruiken.

Meer details en de originele blogpost vind je op de Rapid eLearning blog.

Via learn2grow.nl/moodle kunt u nu naar hartelust de mogelijkheden van Moodle uitproberen. In Moodle is eigenlijk een Nederlandstalige Moodle cursus ingebouwd.

Moodle is een open source leeromgeving, die is ontworpen vanuit de sociaal cosntructivistische leerfilosofie. Dat betekent dat het uitgangspunt is dat mensen het beste leren door samen iets te maken of zelf iets te maken en dat door andere te laten beoordelen, dan weer verbeteren etc. Moodle biedt daar hele goed mogelijkheden voor. Maar daarnaast is Moodle ook een rechttoe rechtaan leeromgeving met lessen, toetsen etcetera.

De kracht zit hem er dus in dat je met Moodle meerdere werkwijzen kunt combineren en op die manier het beste leerresultaat kunt bereiken.

Voor vragen kunt u contact opnemen met Paul Westeneng via paul@learn2grow.nl of 010-2238241.

In het fablab kan iedereen die dat wil in principe “bijna alles” maken. Je betaalt alleen voor het gebruikte materiaal. Daarnaast is de enige eis is dat je jouw ervaringen deelt met de fablab community.

In het fablab zijn een aantal digitaal aangestuurde productiemachines aanwezig waar je op kleine schaal je eigen ideeën en ontwerpen kunt omzetten in een professioneel product. Zo zijn er snij- en frees apparaten voor diverse verschillende materialen.

Het idee voor het fablab ontstond bij het medialab van MIT uit een cursus “How to Make (Almost) Anything (MAS.863)”. Neil Gershenfeld van MIT zijn ambitie is om na de revolutie van mainframe computer naar PC nu een revolutie van mass fabrication naar personal fabrication te starten. Met het fablab zijn we – in de vergelijking van Gershenfeld – dus ongeveer halverwege. Wereldwijd zijn er inmiddels 28 fablabs, waarvan maar liefst 4 in Nederland (zie fablab.nl).

Het gebruik van het fablab – of straks het personal lab – kan uiteraard uitstekend gecombineerd worden met een sociaal constructivistische leeromgeving zoals Moodle. Mede door de nadruk die het fablab legt op kennisdelen.

Zo wordt het mogelijk om de term constructief leren ook letterlijk te nemen in de fysieke wereld!